Tuvalu

Veit Helmer probeert met ‘Tuvalu’ de traditie van de zwijgende film te doen herleven. De film is opgenomen in een oud badhuis in Sofia. Een labyrint van gangen en gewelven, van buizen en leidingen, gammel en afgetakeld, maar met de schoonheid van vergankelijkheid en nostalgie.

Anton, de zoon van een oude blinde badmeester, probeert voor zijn vader de illusie levend te houden dat het badhuis nog in zijn hoogtijdagen is. Hij draait bandjes met zwembadgeluiden en start iedere dag de oude gammele machines.
Op een dag moet hij ook nog de autoriteiten om de tuin leiden die vanwege vergaande staat van verval het badhuis willen sluiten. Bovendien wil zijn broer op die plek een modern functioneel nieuwbouw zetten. En alsof hem dat niet genoeg zorgen oplevert wil vriendin Eva een onderdeel stelen van de verwarmingsketel voor haar boot om te varen naar het niet bestaande eiland Tuvalu.

Het werk van Veit Helmer doet denken aan de zwijgende films van George Méliès. Anderen vergelijken hem met Tarkovski. Hij zelf ziet raakvlakken met de zwarte humor van Alex van Warmerdam.