Forever

Nooit alleen met de doden.
Heddy Honigmann treft tijdens haar bezoek aan de Parijse begraafplaats Pere-Lachaise geen doodse stilte aan, maar passievolle bezoekers.

Een herkenbaar thema in Honigmanns films is de passie voor het leven. Hoe meer het leven in het gedrang komt, hoe hartstochtelijker er aan wordt vast geklampt en is er een kortere weg naar emoties dan muziek? Muziek speelt een grote rol in ‘Forever’.

‘Forever’ gaat gewoon over mensen. Mensen die hun doden niet alleen betreuren, maar ook intens liefhebben. Met een paar grafschriften wordt dat duidelijk. Het zijn liefdesverklaringen. Wat volgt zijn portretten van mensen die uiting geven aan hun liefde. Een vrouw veegt uit bewondering en liefde het graf van Modigliani schoon en een Koreaanse jongen is speciaal naar Parijs gekomen om het graf van Proust te bezoeken.

De indrukwekkende en ontroerende film toont de dood als inspiratiebron voor de levenden. Wie de doden zo bemint als de geportretteerde in ‘Forever’, moet ook gepassioneerd van het leven houden. ‘Forever’ gaat niet over de dood, maar over liefde voor het leven. De film is een verborgen oproep het leven te omhelzen.

Diverse prijzen waaronder Gouden Kalf voor Beste Documentaire 2006, de Van Praag-prijs en KNF prijs van de filmkritiek.