The tango lesson

Potter (‘Orlando’) heeft een zeer persoonlijke film gemaakt. Ze heeft haar eigen ervaringen als bron van research gebruikt, maar die opnieuw gerangschikt en zo toch tot fictie gemaakt.

Zijzelf speelt een cineaste die verslingerd raak aan de tango en daarom lessen neemt bij sterdanser Pablo; hij zal daarvoor een hoofdrol krijgen in een film.

Potter laat zien hoe bij het tangodansen er een hevige verbondenheid ontstaat met de partner, hetgeen tot een heel sterke twee-eenheid leidt. Daarbij komt de tegenzin van Pablo om zich te laten leiden door haar karakter als regisseur-in-de film en haar moeite om gedwee en volgzaam te zijn als danspartner van Pablo. Veel in dit verhaal gaat over het wegsmelten van verzet om echte intimiteit te kunnen creëren.

Potter legt er de nadruk op dat voor de Argentijnen de tango niets te maken heeft met glamour – zij hebben het over de géést van de dans. Naast de pijn en de melancholie ook het ongecompliceerde plezier.