The death of Stalin

Stalin luistert ’s avonds in het Kremlin op de radio naar een live uitgezonden klassiek concert. De dictator is ontroerd en wil er meteen een opname van hebben. In de radiostudio, breekt paniek uit, want er is geen opname van de uitvoering gemaakt. Stalin teleurstellen betekent mogelijk een doodvonnis, dus moeten de musici het concert nog een keer spelen, zodat het alsnog kan worden opgenomen.

De Russische autoriteiten hadden geen goed woord over voor deze reconstructie van de chaos in het Kremlin na de dood van Stalin in 1953, Stalins onderdanen worden neergezet als paranoïde idioten.  De regisseur houdt zich vrij secuur aan de geschiedenis, maar presenteert die als inktzwarte klucht vol venijnige dialogen. Het resultaat is origineel, soms hilarisch en uitermate wrang.