Still walking

Ze hebben er allemaal weinig zin in, en toch zoeken de familieleden elkaar op. De verdrinkingsdood van de oudste zoon moet nu eenmaal worden herdacht, met rituelen en herkauwde herinneringen.

Het meesterlijke ‘Still walking’ observeert dit gebroken en gebrekkig gelijmde gezin. Kore-eda maakt ruimte voor stillevens die even symbolisch als alledaags zijn: een gedroogd bloesemtakje, tegelscherven op de badkamervloer. Veel scènes verwijzen vooruit of terug. De precieze beelden en variaties geven de film evenwicht en een bijna vanzelfsprekende diepzinnigheid. Met allerlei details weet de regisseur sympathie te wekken voor zijn personages, terwijl hij ook toont hoe hypocriet of moeizaam ze zich jegens elkaar gedragen. Japanse ingetogenheid en tegelijkertijd qua sfeer en thema’s universeel. Een familie blijft met alle overlevingsstrategieën overeind.