Still life

Het decor is de stad Fengjie, waarvan grote delen al gesloopt zijn. Binnen korte tijd zal het stijgende water alles verzwelgen door de aanleg van de Drieklovendam. De verwoesting wordt getoond in soms overweldigend realistische beelden, 1,2 miljoen mensen werden gedwongen te verhuizen.
In deze door mensenhanden gemaakte hel, symbool van een maatschappij die niet kan wachten de laatste resten geschiedenis in te ruilen voor ‘vooruitgang’, volgen we twee verhaallijnen.
Een mijnwerker op zoek naar zijn vrouw en dochter, die hij in geen zestien jaar gezien heeft. En een vrouw op zoek naar haar echtgenoot, die ze om een scheiding wil vragen.

In een sobere documentaire stijl legt Jia Zhang-ke het leven rond de dam vast, hij laat de werkmannen met ontblote bovenlijven zien die monotoon inhakken op grauwe oude gebouwen. Aan de hand van de zoektochten toont hij de schaduwzijde van de groei van de supermacht China. Zonder enige nadruk zet hij traditie tegenover moderniteit, nostalgie tegenover vooruitgang, armoede tegenover weelde. Ondanks het stille verdriet en de machteloosheid is er ook volop ruimte voor poëzie en optimisme.

De film voelt als een monument voor een gebied dat op het punt staat te verdwijnen, prachtig gefotografeerd met veel diepte in de shots.
‘Still life’ is een subliem bewijs van bestaan, meer nog van de Chinees als mens dan als slachtoffer van het systeem.

Bekroond met de Gouden Leeuw in Venetië.