Poetry

Van dichtbij wordt de zestigjarige kordate Mija gevolgd. Er is bij haar een lichte vorm van alzheimer ontdekt. Ze heeft haar baantje, volgt een poëziecursus. Wat ze ook doet, zegt of juist verzwijgt, zoekend naar woorden en dichtregels, met veel zorg wordt haar leven in beeld gebracht.

De enorme zelfredzaamheid en levensdrang vallen daarbij op. Des te groter is het contrast tussen Mija en haar kleinzoon Jongwook: terwijl zij hem al jaren vol toewijding verzorgt, hangt de puber er gruwelijk verveeld bij. Zoals hij haar al zijn troep laat opruimen, getuigt zijn houding van een ziekelijke, bijna boosaardige apathie.

Die tegenstelling wordt nog veel scherper, wanneer de kersverse poëziecursiste ontdekt dat haar kleinzoon betrokken was bij een fatale groepsverkrachting. Door de vaders van de andere daders wordt ze gevraagd te zorgen dat de zaak in de doofpot gaat. Hoe moet ze dan nog een mooi gedicht schrijven?