Midnight in Paris

Met ‘Midnight in Paris’ maakte Allen voor het eerst in lange tijd weer eens een komedie met ’zichzelf’ in de hoofdrol; met een neurotische, intelligente, onzekere schrijver dus, die in het grootstedelijke moderne leven bijkans kopje onder gaat. Omdat hij er zelf inmiddels te oud voor is, liet hij Owen Wilson in zijn schoenen kruipen, en Allen-fans kunnen blij zijn: de jonge acteur is perfect voor de rol. Hij heeft dezelfde slungelige manier van lopen, dezelfde slepende intonatie, zonder dat het op een imitatie lijkt.

Het verhaal gaat over romanschrijver Gil (Owen Wilson) die het gevoel heeft alsof hij thuiskomt, als hij voor een kort verblijf arriveert in de Franse hoofdstad. De stijl, de grandeur, de gebouwen die historie ademen; het is allemaal zoveel anders, zoveel mooier dan in Amerika. Zijn verloofde Inez (Rachel McAdams) is veel minder onder de indruk, en dat geldt nog sterker voor zijn stinkend rijke schoonouders, die het reisje betalen.

Gil is al lange tijd bezig een boek te schrijven over nostalgie maar het wil niet erg lukken. De verloofde van Gil tolereert zijn literaire ambities, als ze het Hollywood leven maar niet in de weg staan. De nervositeit van Gil over zijn aanstaande huwelijk neemt toe als ze een jeugdliefde van zijn verloofde tegenkomen, een snob van het zuiverste water, prachtig gespeeld door Michael Sheen. Om hun gezelschap te ontvluchten, duikt Gil het nachtelijke Parijs in, waar hij door een magische wending terechtkomt in het Parijs van de jaren twintig.

‘Midnight in Paris’ is volgens velen de beste film van Allen sinds jaren.