Le vélo de Chislain Lambert

De wielersport kent zijn helden, Merkx, Zoetemelk Gimondi, Hinault, Armstrong om maar een paar te noemen. Naast deze kanjers heb je de vele duizenden knechten die anoniem mee fietsen in het grote peloton.

Ghislain (Benoît Poelvoorde) is geen talentvolle wielrenner. Hij is een bonkige boerenzoon met trots en doorzettingsvermogen. Ondanks zijn broer (José Garcia) die hem fanatiek begeleidt en zijn ploegbaas Focodel (Daniel Ceccaldi) die in hem geen talentvolle wielrenner ziet weet hij het toch te presteren om op te klimmen van derderangs amateur tot knecht in een profteam. Hij doet zelfs mee aan de Tour de France. Elke rit moet hij op zijn tandvlees bijten om op tijd binnen te zijn. Steevast komt hij als laatste binnen, waardoor hij een gewild reclame-object wordt. Uiteindelijk moet Chislain een zware prijs betalen voor de roem.

De wielersport staat bekent om zijn corruptie, doping en intriges. Harel brengt het verhaal en de achtergrond met verfrissende vanzelfsprekendheid en authenticiteit. De oer-volkse wortels van de wielersport en vooral de koerssfeer zijn knap gevangen: de drommen mensen langs de kant, het spiersmeersel dat van de ingevette benen wasemt, het gezoem van velgen over warm asfalt en het geratel van de derailleurs, het glijdt zo van het doek de zaal binnen.

Zo is ‘Le vélo de Ghislain Lambert’ niet alleen een innemende tragikomedie over een geboren verliezer, maar tevens een eerbetoon aan ‘de kleine renners’, het voetvolk dat de kar trekt, maar zelden de waardering krijgt dat het verdient.
De manier waarop Poelvoorde en Harel dat idee zeer gevoelig doch zonder opsmuk in de slotscène uitdrukken, bewijst dat ze het helemaal begrepen hebben.