Le père de mes enfants

Van de drukke autorit in het begin van de film zouden veel mensen al in de stress schieten. Zo niet regisseur Grégoire Canvel. Met zijn tomeloze energie en zijn productiebedrijf Moon Films krijgt Canvel het type bijzondere, kunstzinnige film van de grond dat anders niet gemaakt zou worden. Hij is een bevlogen, optimistische regelaar, die van de zich opstapelende problemen en tegenslagen niet onder de indruk lijkt te komen. Zijn vrouw Sylvia klaagt soms, maar Grégoire’s momenten met zijn vrouw en drie dochters ogen vooral vrolijk, liefdevol en zonnig. Al zien we hem steeds opnieuw afwijzingen incasseren van banken en boekhouders, we blijven erin geloven. Tot het faillissement. Tot zijn zelfmoord.

De bijzondere en mooi geacteerde film concentreert zich op de vraag wat een leven nu eigenlijk betekenis geeft. Wat zeggen de zelfmoord en het faillissement over de man? Over zijn successen als filmproducent? Als vader? Over zijn voortdurende optimisme? Echte antwoorden zijn er natuurlijk niet, of er zijn er verschillende.

‘Le père de mes enfants’ is, naast veel andere dingen, ook een ode aan het wereldje van onafhankelijke filmmakers. Enthousiaste mensen die tegen de stroom in mooie dingen proberen te maken, waartoe inspirerende producenten hen soms de kans bieden.

Winnaar Speciale Juryprijs Un Certain Regard in Cannes 2009.