Le fils de l’épicier

In ‘Le fils de l’épicier’ vertelt regisseur Eric Guirado het verhaal van Antoine die tien jaar geleden met slaande deuren het ouderlijk huis verliet. Hij wilde niets meer te maken hebben met zijn botte vader, die met zijn wagen het afgelegen platteland van kruidenierswaren voorziet. Het benepen milieu en het harde werken voor de schamele kost was Antoine meer dan beu en hij vertrok naar de stad. Het contact met thuis beperkte zich tot een enkel bezoekje van zijn moeder.
Maar wat moet hij doen als zijn vader geveld is door een hartaanval? Na aandringen van zijn wanhopige moeder en zijn oudere broer keert Antoine met een vriendin terug om de kruidenierskar tijdelijk over te nemen. De eerste tocht met de ouderwetse SRV-bus die Antoine met frisse tegenzin uitvoert is geen succes. Bejaarden vragen hem dingen die hij niet weet (‘Is deze honing van lavendel?’) en tellen hun centen op hun hand. Winst maakt hij sowieso niet met dat handjevol klanten. ‘Nutteloze kilometers’, moppert hij later aan tafel. ‘Het stinkt hier naar de dood’.
Mede door zijn vriendin leert hij uiteindelijk de bewoners en de omgeving waarderen.

In dit speelfilmdebuut van Eric Guirado is voelbaar dat hij eerder documentaires over dit soort dorpjes en SRV-wagens maakte. Hij houdt van de Provence en van haar bejaarde inwoners. Het lijkt een liefdesverklaring aan het Franse platteland.