Hundstage

Het is verschrikkelijk hoe de mensheid eruit ziet maar je moet er wel om lachen. De absurditeit en de wreedheid van alle dag.

Tijdens de hondsdagen in Oostenrijk bij een temperatuur van 30 graden spelen zich in de Weense buitenwijk 6 verhalen af. In een omgeving van snelweg, winkelcentrum en parkeerterrein, gesloten witte gevels, aangeharkte tuinen en fel licht wordt ons de mens getoond. De hitte, verveling en eenzaamheid in deze geestdodende omgeving en het weekend laat zien dat mensen niet meer weten wat ze moeten doen als de frustraties boven komen.
Seidl laat de mens in de meest banale lelijke stompzinnige vorm zien. Hij toont hun uitgezakte bleke dikke lijven naakt op het toilet of in hun ondergoed in hun meest intieme momenten waarmee ze hun menselijkheid behouden.
Het geeft scènes die de lachlust opwekken, maar die ook heel treurig zijn. Er vindt amper een normaal gesprek plaats. Macht en vernedering nemen in deze film een grote rol in.

De film is in Oostenrijk een succes, de Oostenrijkers hebben gevoel voor humor en gevoel voor boosaardigheid.