Grbavica

20.000 Bosnische vrouwen die tijdens de oorlog in Servische kampen werden verkracht, kregen pas vorig jaar de status van oorlogsslachtoffer. De woede over zoveel onrecht heeft Jasmila Zbanic omgezet in de film ‘Grbavica’.

Het leven in Sarajevo lijkt op het eerste gezicht normaal, kroegen, winkels en bioscopen zijn al weer jaren open. “Maar onder de oppervlakte zit de pijn”, verteld Jasmila. De wijk Grbavica (letterlijk: gebochelde vrouw) was tijdens de oorlog in Servische handen, een deel kwam weer onder Bosnische controle, vluchtelingen uit het oosten kwamen er wonen.
Jamilla Zbanic woonde aan de “goede” kant van de rivier. “Ik had medelijden met de mensen die nog daar zaten maar tevens was ik bang voor de kogels die daar vandaan konden komen en meer nog voor de verhalen. Hun verhalen waren een schok voor me”.

‘Grbavica’ begint als een bijna normaal verhaal over een alleenstaande moeder met een dochter. Langzaam word je het oorlogsleed in getrokken.
Sarajevo word nog steeds gedomineerd door mannen, het machismo wat het land ooit ten gronde richtte is er nog steeds.
De stemmen van de tienduizend Bosnische vrouwen die tijdens de burgeroorlog stelselmatig werden verkracht als onderdeel van de etnische zuiveringsstrategieën klinken als grondtonen door de hele film.

Jamilla Zbanics debuutfilm werd in Berlijn bekroond met een Gouden Beer voor de Beste Film.