Depuis qu’Otar est parti

Intiem, optimistisch en humoristisch portret van drie generaties vrouwen in hedendaags Georgië. Bertucelli’s film steunt op twee pijlers. De toon wordt bepaald door de sfeer en door de vitaliteit van de 91-jarige Esther Gorintin, zij maakt de film lichter van toon, haar geschuifel en gemopper brengen humor en weemoedigheid samen.

Nadat de oude vrouw ernstige hartproblemen overwint besluit ze naar Parijs te gaan, naar haar zoon, van wie ze al maanden niets gehoord heeft. De dochter en kleindochter weten inmiddels dat haar zoon is omgekomen door een ongeluk maar zij houden de schijn op dat met Otar alles prima gaat en dus kunnen ze niets anders dan met haar mee reizen.

Geregisseerd in de stijl van Iosseliani is deze film een boeiende en subtiele vertelling. Bertucelli slaagt erin ongeluk en misère te tonen zonder hoop en verlangen te verliezen.
Prachtig acteerwerk van deze drie vrouwen.

Winnaar Persprijs Cannes 2003.