De eenzaamheid van de priemgetallen

“Priemgetallen zijn alleen deelbaar door 1 en door zichzelf. Het zijn argwanende, eenzame getallen en daarom vond Mattia ze prachtig”. Zo staat het in ‘De eenzaamheid van de priemgetallen’, de roman van Paolo Giordano over de lotsverbondenheid van twee buitenbeentjes.

De geniale, in zichzelf opgesloten Mattia en de al even eenzame Alice, die door een ongeluk mank loopt, hebben vanaf hun tienertijd een bijzondere band. Maar elkaar werkelijk bereiken, dat lijkt onmogelijk. Als Mattia naar het buitenland vertrekt verliezen hij en Alice elkaar uit het oog. Wanneer zij elkaar jaren later weer terug zien, doen beiden een onthullende bekentenis.

Lastig bij de verfilming was de 24 jaar omvattende periode waarin Alice en Mattia vanaf hun traumatische kinder- en puberjaren opgroeien tot onzekere volwassenen.
Regisseur Saverio Costanzo loste dit op met bravoure. Hij castte zes acteurs om de twee hoofdrollen te spelen, zonder al te veel op uiterlijke gelijkenis te letten.

Hoewel hij in grote lijnen het verhaal van het boek trouw bleef, gooide hij ook veel overhoop. De chronologie ging als eerste op de schop: waar de roman de gebeurtenissen netjes op een rij zet, plaatst Costanzo in de film heden en verleden naast elkaar.