Crash

‘Crash’ opent met een kettingbotsing op een gewone dag in Los Angeles.
Die botsingen zijn nodig zegt regisseur Haggis. We leven volledig langs elkaar heen en alleen als we boven op elkaar knallen voelen we iets, zien we nog iets van de anderen. Hij ziet liever botsingen dan dat iedereen in zijn eigen cocon blijft zitten.

Angst en racisme maakt dat iedereen in z’n eigen cocon blijft en dit verdwijnt niet vanzelf, als we onszelf er niet mee confronteren dan wordt het probleem alleen maar groter.
De personages in ‘Crash’ zijn zwart en wit. Allemaal boef en held, slachtoffer en overtreder.
Omdat iedereen die tegenstelling in zich draagt.

Haggis begint de film met stereotypen. Je denkt snel te weten wie wie is maar plotseling blijken ze een andere kant te hebben.

De grote kwaliteit van ‘Crash’ is de vanzelfsprekendheid waarmee Haggis thema’s als racisme en het groeiende contrast tussen arm en rijk aansnijdt. Door de uiteenlopende levens van verschillende personen met elkaar te verknopen ontstaat er een dramatisch bouwwerk.