Conte d’ete

In de film zien we een jongeman met zijn gitaar die in een Bretonse badplaats arriveert om er een paar zomerse weken door te brengen. Hij verwacht er ook de vrouw te zullen treffen op wie hij verliefd meent te zijn, hij weet alleen niet precies wanneer ze komt. Onze hoofdpersoon blijft niet alleen, er zijn een paar jonge vrouwen die wel wat in hem zien. Hij heeft de neiging het allemaal maar wat te laten gebeuren, maar soms zou er toch een besluit moeten worden genomen.

Wat we zien is sprankelend en bedrieglijk luchtig, zonder filosofische diepzinnigheden; maar we raken wel betrokken bij de ontmoetingen tussen de vier jonge mensen aan het zonnige strand. We zien verschillen tussen woorden en daden, we herkennen aspecten van onszelf. In al zijn films verteld Rohmer over de liefdesperikelen van mensen op de grens van volwassenheid.

De jong gebleven 77-jarige Rohmer heeft met ‘Conte d’ete’ (Zomervertelling) zijn eenentwintigste speelfilm gemaakt. De film maakt deel uit van een cyclus van vier: ‘Conte de printemps’ (1989), ‘Conte d’ hiver’ (1991) en ‘Conte d’automne’ (1998).