American beauty

Lester Burnham (Kevin Spacey) is, zoals zoveel mensen van zijn leeftijd hopeloos vastgelopen. Voor hem strekt zich een voorbeeldig geasfalteerde weg naar de dood uit. Eenmaal verliefd geworden probeert hij zichzelf in eerste instantie te veranderen in een gespierde Casanova. Dat maakt hem in onze ogen aandoenlijk belachelijk. Voor ons is hij de man van tweeenveertig die zich gedraagt als een puber.

Wat ‘American Beauty’ tot een grote film maakt is dat de makers laten zien dat vrijheid niet zit in een ander huis of een andere partner, maar in de manier waarop je kijkt. Aan je eigen leven valt niet te ontkomen, aan de wereld zoals ze is evenmin.

Vergankelijkheid en dood zijn een gegeven. Pas aan het einde van de film, vlak voor zijn dood, weet Lester zich te bevrijden van zijn verhaal, zijn manier van kijken. Hij ziet slechts losse beelden, dingen waarvan hij helemaal niet wist dat hij ze zich herinnerde: de handen van zijn moeder, het gezicht van zijn dochter toen ze klein was. Die beelden vormen zijn openbaring en verlossing tegelijk.